| Bazen yalnız kalmayı hissettiğiniz zamanlar olmuştur |
| Bazen yalnız kalmayı hissettiğiniz zamanlar olmuştur. Mutlaka kendi halinizde, dilediğiniz gibi takılmak istediğiniz, cep telefonunuz çaldığında açmak istemediğiniz, hayatı ve insanları sorguladığınız zamanlarınız olmuştur mutlaka. Kimi zaman bende bu durum olur ve gerçekten de hiçbir şey düşünmek istemem bu zamanlarımda. Kendimi, şehrin kıyamet kalabalıkları arasına atarım ve bakarım bu insan seli acaba nereye sürükleyecek diye, bırakıveririm kendimi. E tabi ki bu zamanlarımı ve de içerisinde bulunduğum an’ı belgelemek ve ileriki zamanlarda bu anlarımı tekrar tekrar hatırlamak isterim. Çünkü insan değerlerini yalnız kaldığı zamanlarda şekillendiriyor ve bunu tekrar tekrar hatırlamak değerlerin oturmasında son derece etkili oluyor. Dedim ya bu zamanları belgelemek benim en hoşuma giden uğraşlardan bir tanesi. Yalnızlığımın ilacı fotoğraf. Fotoğraf, (kimileri buna resim de diyor) ve ben resim diye adlandıranlara sinir oluyorum. Bir şeyleri yanlış söylemek sinir bozucu. Resim, ressamlar tarafından yapılan bir el işçiliğidir. Fotoğraf ise ışığın kimyasallar üzerindeki dansıdır bana göre. Işık her şeyi gün yüzüne çıkaran varlık. Fotoğrafı da şekillendiriyor. O yoksa fotoğraf da yoktur. Fotoğraf yoksa yalnızlığım ne yapacak peki.? İşte böyle yalnızlık ve fotoğraf. Belki de sanatçı ruhlu insanların kaderidir yalnızlık. Beklide yalnız oldukları için sanatçı oluyorlardır bir çoğu? Belki de bütün insanlar sanatçı da farkında değiller. Gece yatağına girip yattığında ne durumdasın hiç düşündün mü? Yanında birisi yatsa bile yalnızsın. Her neyse ben ve yalnızlığım ve belgesi fotoğraf kareleri. Güzel bir duyguyu ölümsüzleştirmek. Galiba seviyorum yalnız olmayı, kendimi anlamayı ve bilmeyi. İnsan gerçekten kendini buluyor yalnız kaldığı zamanlarda… |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
