29/09/2008 Pazartesi (Ramazan Bayramı Arefesi)

 Akşam aldığım acı haber gece beni hiç uytmadı. sahura gece üçte kalktık ve istemeyerek de olsa yedim. Yemek zorundayım çünkü Jeyimin yanında olmalı ve güçlü durmalıyım. Onun en büyük destekçisi benim. 

Saat sabahın dördünde uçağa yetişmek için yayladam motorsikletle yola çıkıyorum. Hava zifiri karanlık ve çiğ inmiş durumda. Motorla Uçak Servisinin kalkacağı yere kadar gidiyorum ve ıslanıyorum. beş buçuk gibi Mezitli deyim. yarım saat motorun kenarına kıvrılıp yatıyorum. Motoru orada bırakıp saat altıda onur air servisine biniyorum. Uçuş 08:50, İstanbul varış 10:30. Okuldan kızlar servisle beni bekliyor. Onlarla buluşup yola çıkıyoruz. saat 13:00 civarı Kırklareli Yayla Mahallesi Camii'ne geliyoruz. Henüz Ezan okunmamış ama cenaze musalla taşında. Jey ile görüşüyoruz. Ona insanlar garipse de çok sıkı sarılıyorum. İşte yanındayım. Zor gününde de yanındayım. Sonra ezan, namaz ve kabir'e yolculuk. Jey durgun ve hep gitt diyor. Kabirde herkes gittikten sonra yine sarılıyoruz birbirimize. Kopuyorum orada. Burada mı tanışmalıydık Bengül Teyze diyorum. Ben hiç böyle hayal etmemiştim. Daha kızını isteyecektim senden. Sonra eve geçiyoruz kızlarla. Saat 4 gibi İstanbul'a dönmek için yola çıkıyoruz. 19:40 da uçağım var. Mersine geri dönmek istiyorum. sabah bayram. Annemlerin yanında olmak istiyorum. Benim için boş bir bayram. Sevdiğim memleketinde burukken benim iyi olmam mümkün değil. Onun eline diken batsa, benim yüreğim acır. Yolda çok ağlıyorum. Belkide kendime ağlıyorum. 12 gibi yaylaya geliyorum. Çay içiyorum ve sonra cumburlop yatağa. Sabah erken bayram namazına gidilecek, erken kalkmak lazım.